Centraal in de controverse staat de nadruk die de overheid legt op het onderscheid tussen gedomesticeerde en niet-gedomesticeerde dieren om de restrictieve positieflijst te rechtvaardigen. Ambtenaren zochten bevestiging bij een domesticatie-expert van de Universiteit Utrecht en vroegen om wetenschappelijk bewijs voor de stelling dat gedomesticeerde dieren minder risico vormen dan hun wilde tegenhangers.

De bevindingen van de expert ondersteunden het overheidsnarratief echter niet. In correspondentie die door Stichting Animalia is ingezien, waarschuwde de expert dat domesticatie niet automatisch de kans op letsel door dieren verkleint. Zij merkte op dat gebrekkige socialisatie bij gedomesticeerde dieren, zoals honden, kan leiden tot agressief of angstig gedrag.

‘Domesticatie op zichzelf is geen garantie voor veiligheid,’ schreef de expert, verwijzend naar duizenden incidenten met beten en aanvallen door huisdieren per jaar. In plaats van de aannames te herzien, legden officials haar bevindingen naast zich neer en gingen zij op zoek naar alternatieve bronnen om hun claims te ondersteunen – zelfs door studies over kippen aan te halen, die weinig relevant zijn voor het gedrag van zoogdieren.

‘De aanpak van de overheid bestond uit het selectief kiezen van studies die hun agenda ondersteunden en het negeren van studies die dat niet deden,’ zei Sebastiaan Scheffer. ‘Dit is een schaamteloos misbruik van bewijs en kan onmogelijk als wetenschappelijk robuust worden beschouwd.’